Każdy z nas, kto choć raz przewinął się przez targi przemysłowe, musiał zderzyć się z epoksydami (epitlenkami). Ta precyzyjna nazwa przeznaczona jest związkom biorącym uczestnictwo w syntezie organicznej w celu otrzymania żywic epoksydowych. Aby stały się ergonomicznym spoiwem wykorzystywanym w gałęziach przemysłu, muszą przejść tasiemcową fazę syntetycznych procesów chemicznych, a wszystko to na poczet sukcesywnie rosnących dezyderatów długiego obszaru działalności produkcyjnej. Epoksydy wdarły się tedy przebojem do technologii wyrobu posadzek.
Posadzki epoksydowe, ze względu na swoją bezwzględnie wysoką odporność chemiczną, stosowane są chętnie w budynkach użyteczności publicznej, począwszy od szpitali, aptek i laboratoriów, a skończywszy na szkołach, garażach i lotniskach.
Ich wiodącymi walorami, obok zaznaczonejutrzymaniu sterylności oraz konserwacji, bogata gama kolorystyczna poszerzona o wracający do łask piasek kwarcowy, ozdobny i niepowtarzalny wygląd płytek, zabezpieczenie przed pyleniem, wodoszczelność - a ściślej mówiąc - zminimalizowanie nasiąkliwości przez swobodną dyfuzję pary wodnej z podłoża, odporność na uszkodzenia mechaniczne (szczególnie ścieranie i zarysowanie), możliwość formowania w bardzo cienkich warstwach, prostota w wylewaniu (gdy chodzi o jej odmianę samorozlewną), bezspoinowość oraz predyspozycja do przejmowania dowolnej faktury wierzchniej. Godzi się tu odnotować, iż piasek kwarcowy to nie tylko ostatni krzyk sztukateryjnej mody, to ponad wszystkim wielce istotny ingredient epoksydowej nawierzchni - specjalnie selekcjonowany, myty i suszony staje się substratem epoksydowych zapraw i różnorakich mas szpachlowych.
W ogólnym przekroju tejże płytki warstwy kompozytów przedstawiają się następująco:
- podłoże betonowe
- grunt
- wierzchnia warstwa epoksydowa.
Posadzki żywiczne najczęściej występują w wariacjach: antypoślizgowej, cienkopowłokowej, zacieranej i zasypywanej. W przemysłowym wariancie owa płytka jest kompozytową wylewką pociągającą zagruntowany beton. Dla osiagnięcią lepszych efektów wizualnych nakłada się jeszcze cienkowarstwową politurę żywiczną. Jej grubość zależy przede wszystkim od postaci przeznaczenia, a także od rodzaju i stanu podłoża.
Standardowo wynosi od 1,5 do 2,5 mm.
Na wypadek miejscowych wypukłości utwardzanego podłoża konieczne staje się mechaniczne wyrównywanie, z wydatną pomocą polimerobetonu i różnorakiego rodzaju mas wyrównujących, zawierających domieszki kruszywa kwarcowego. Znaną praktyką wykończeniową jest lakierowanie, jak najbardziej lakierem bezbarwnym. Natomiast upragnioną teksturę zapewnią nam posypki, chipsy i żelkoty - te ostatnie zabezpieczą naszą podłogę przed penetracją wody i innych nieprzyjaznych dlań mediów.
Przejdźmy zatem do praktycznej panoramy najczęściej stosowanych podzespołów epoksydowych. Są nimi:
- system lakierowania cienkopowłokowego (barwna impregnacja betonu chroniąca go przed pyleniem i wykruszaniem się, spotykana w obiektach lekkich obciążeń oraz pieszego ruchu)
- system podkładu kwarcowego (stosowany w obiektach użyteczności publicznej oraz kompleksach przemysłowych o średnim obciążeniu)
- system z elastyczną membraną (stosowany w kompleksach o dużych obciążeniach dynamicznych i zmiennych stanach cieplnych, dzięki zastosowaniu elastycznej powłoki membranowej system powstrzymuje mikropęknięcia płyty betonowej)
- system "kamiennego dywanu" (stosowany w zakładach fabrycznych o bardzo dużych obciążeniach mechanicznych, dyskontując wysokie parametry kruszywa kwarcowego przeciwdziała on zmasowanym naciskom powodowanym przez ciężkie pojazdy fabryczne, np. wózki widłowe)
- system antystatyczny (spotykany we wszystkich obiektach przeznaczenia ogólnego i przemysłowego, gdzie zachodzi stała konieczność odprowadzania ładunków elektrycznych z powierzchni podłogowej)
Naszkicowany wyżej przegląd przeznaczeń płytek pozwala nam uświadomić sobie ich uniwersalność. Trzeba sobie jednakże zastrzec, że przy całej swojej prostocie i taniej eksploatacji mogą być nieznacznie toksyczne. Ma to tym bardziej znaczenie dla pojedynczego konsumenta takich podłóg, szczególnie takiego, który styka się z wszelkimi alergiami. Ich możliwe zagrożenie dla zdrowia nie jest atoli funkcją czasu użytkowania, wiąże się ona raczej ze wczesnym odcinkiem produkcyjnym narażającym na szwank zdrowie pracowników zatrudnionych przy produkcji i przetwórstwie. Same żywice epoksydowe nie wywołują na szczęście napomkniętego zagrożenia.
Nowoczesne posadzki epoksydowe charakteryzują się niedługim czasem wykonania - od dwóch do trzech, a czasem siedmiu dni. Są jeszcze bardziej przyczepne do podłoża, co zapobiega ich możliwym rozwarstwieniom. Prócz aplikacji piasku kwarcowego i kruszyw barwionych, które zdążyły już wyrobić sobie markę u klienta, pojawia się na rynku możliwość łączenia i harmonizowania dekoracyjnej posadzki epoksydowej z płatkami barwionymi. Indeksy takiego kunsztownego collagu są porównywalne jak w przypadku posadzek z dodatkiem kwarcu. Odnotujmy tu jednak z zadowoleniem, iż możliwość wymyślania naszych własnych wariacji paletowych jest w tymże wypadku wręcz niepoliczona.
Epoksydy są takim typem kompozytu, który znakomicie kompiluje i układa się z innymi laminatami, takimi jak drewno, szkło i węgiel, z tymże ów ostatni jest najmniej zahartowany na uderzenia i obciążenia dynamiczne.
Walory żywic epoksydowych znajdują mirpoklask nie wyłącznie w ścisłych kręgach high-tech, ale także pośród masowych odbiorców, nastawionych na tradycjonalizm aranżacyjny i rustykalność scenografii. Kompozyty epoksydowe bardzo ładnieproporcjonalnie łaczą się z drewnem, nadając całości kompozycji wyjątkowo monolityczny i jedyny charakter. Są lekkie, wytrzymałe, odporne na długotrwałe działanie wody i właśnie z powodu takich walorów znajdują popyt wyrabiając sobie znak firmowy w środowisku żeglarskim.
Jednak najbardziej niezawodne są laminaty epoksydowo-szklane. Wydają się w sumie niewrażliwe na działanie podwyższonych temperatur. I na koniec jedna uwaga natury ogólnej - otóż posadzki epoksydowe dają optymalne efekty w przestrzeniach gdzie zastosowane są w sposób umyślny i celowy, źle by się stało, gdyby ich potencjalny użytkownik kierował się przy ich zakupie zamierzonym skąpstwem i myśleniem redukcyjno-kosztorysowym. Posadzki z tworzyw sztucznych nie mogą być surogatem droższego rozwiązania, bo to kaleczyłoby sens współczesnego podejścia do wystroju wnętrz i ogólnie - architektury użytkowej.